सखे, तू हळूहळू माझ्यापासून दुरावत गेलीस. तुझं वय आणि आमच्यातील अंतर वाढत गेलं. तुझं वयात येणं आणि आमचं दुरावणं हातात हात घालून चालत होतं. त्यांची ही संथ गतीच फार भयानक होती. तू पेन ड्राइव्ह हातात न देता, टेबलवर ठेवलास, त्यातून तू हे दुरावणं दाखवून दिलंस. तुझ्यापाशी येणार्या माझ्या सगळ्या वाटा तू बंद केल्याचा तो संकेत होता. तुझ्यापाशी घेऊन जाणारी एकही वाट माझ्याकडे नव्हती.
सखे, आपली वेदना गीतातून ऐकावी, छान वाटते. एरव्ही वेदना ठसठसते, त्या वेदनेचं गीत झालं की, वेदना झंकारते. माझ्याप्रमाणे तूही गुलजार यांचं आंधी चित्रपटातलं ‘इस मोड से जाते हैं’, हे गीत ऐक. त्यातील ‘इक राह तो वो होगी, तुम तक जो पहुंचती है’, ही ओळ लक्षपूर्वक ऐक. सगळी वेदना या एका ओळीत सामावली आहे. सगळ्या वाटा बंद झाल्यानंतरचा मार्ग, गुलजार यातून दाखवतात. सन्मार्गावर चालणार्यांच्या पावलांची चाळण होते, तर हेतूवरच शंका घेतल्याने हृदयाची चाळण होते. माझ्या एका सन्मित्राचा हा शेर तुलाही आवडेल;
रक्ताळलेली, फाटलेली होती पावले त्याची
आजन्म बहुधा सन्मार्गावरून चालला असावा
सखे, सन्मार्ग आणि प्रेमाचा मार्ग कधीच निष्कंटक, साधा, सरळ नसतो. तसा आपल्या आयुष्याचा रस्ता, जगण्याच्या पाऊलवाटाही सरळ वळणाच्या नसतातच. काही पायवाटांना रस्तेच सापडत नाहीत. त्या अंतहीन प्रवास करत राहतात. खास करून तुझ्यापर्यंत पोहोचण्याचा प्रयत्न करणार्या पाऊलवाटा. तुझ्या देहाशी नव्हे तर तुझ्या हृदयाशी पोहोचायचं होतं, खूप दूरवर जाणार्या पाऊलवाटेचा हा न संपणारा प्रवास माझ्याबरोबरच संपेल कदाचित.
सखे, माझ्यासारखीच तूसुद्धा मनस्वी आहेस. दूर गेलेली आपुलकी हे मनस्वी माणसाचं सर्वांत मोठं दु:ख असतं. एकाच घरात राहत असल्याने जवळ जाण्याच्या वाटा, रस्ते असा प्रश्नच नसतो. त्यामुळेच, आपण जवळ असूनही खूप दूर असतो. ओळखीचे असूनही अनोळखी असतो.
सखे, ओळख व्हायच्या आधी संवाद साधण्याचे अनेक मार्ग असतात. ओळख झाल्यानंतर या वाटाच हरवतात. वाटांची आवश्यकताच नसलेल्या गावी येऊन आपण पोहोचतो. खूप जवळ असलेल्या व्यक्तीकडे घेऊन जाणारी एखादी वाट शोधत राहतो.
सखे, दूर गेलेल्या आपल्याच जवळच्या माणसापाशी घेऊन जाणार्या तयार वाटा नसतातच. त्या तयार कराव्या लागतात. कधी अहंकाराची झुडपं कापून, तर कधी आपल्यालाच तुडवून ही वाट तयार करावी लागते.
सखे, इतकं करूनही आपलं माणूस गवसेल, हे नक्की नाही सांगता येत. पण, प्रयत्न तर करावेच लागतात. कधी कधी जेथे पोहोचायचे आहे, त्यापेक्षाही तेथे जाण्याचा प्रवासच खूप काही देऊन जातो. मग, आयुष्याच्या कुठल्यातरी एका वळणावर स्थिरावलेली माणसं इतरांना सांगतात,
‘इस मोड से जाते है कुछ सुस्त कदम रस्ते, कुछ तेज कदम राहे...’
